donderdag 30 juli 2009

Oh My God ...


... is that my dad ... fan voor het leven waarschijnlijk ... Deze jongen kijkt heel het optreden met de mond open naar zijn papa. Mooi toch die kinderljike verbazing over de dingen des leven. Waarom verliezen we dat want eigenlijk blijft het allemaal toch bewonderenswaardig. Omdat we het al eens gezien hebben ... been there ... seen that ... algemene afvlakking ... jammer toch :-( Doet me trouwens denken aan een aflevering van 'Friends' waar Rachel en Phoebe gaan joggen. Phoepe, het eewige kind, loopt armen zwaaiend door het park terwijl Rachel beschaamd een heel eind achter haar rent. Neen dit is geen oproep aan alle 'start-to-runners' om klapwiekend op straat te joggen ... maar wanneer gaat die verbazing over in apathie, die uitbundigheid in beschaamdheid ?!? Waarom vergeten we het kind in ons ... het leven is toch een stuk mooier als je het intens kan bewonderen ! _NF_